Dudak üstünden başlayarak dudak kenarlarına kadar sarkabilen sert kıllara bıyık denir. Türk erkeği için tarihten gelen kahramanlık, yiğitlik ve mertlik gibi kavramların göstergesi olan bıyık, Türk erkeğinin simgesi olmuştur. 20.yy başlarına değin Türk erkekleri bıyıklarını kesmemiş, toplumsal durumlarına ve yüz biçimlerine göre bıyık bırakmışlardır. Türk erkeklerinde bıyık kesme adeti Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra başlamıştır. Çocukluk çağından çıkıp delikanlılık çağına girmekte olan gençler de bıyık bırakıp, çevresindekilere kimlik ve kişilik kazandıklarını göstermişlerdir. Bu nedenle pek çok erkek bıyıklarını özen göstererek uzatmış, sert kılların yatışması için bıyık yağı kullanmışlardır. Beyazların kapatılması için saç boyalarının bulunmadığı zamanlarda fındık içi ya da ceviz ateşe tutularak yakılmış, yanmış fındık ya da ceviz siyah boya niyetine bıyıklara sürülmüştür. Berberlerde bulunan ince bıyık maşası , hafif ısıtılarak bazı bıyıklara şekil verilmiştir. Bıyığına çok meraklı olanlar, cebinde ayna tarak ve küçük bıyık makası taşıyarak günde birkaç kez bıyığına bakım yapmaktadır.. Dinimizde sünnet olarak kabul edildiği için, müslüman erkekler, genellikle uçları dudak kenarını geçmeyecek biçimde ve üst dudağı kapatmayacak uzunlukta bıyık bırakmaktadır.